Jest sprawą oczywistą, że woda jest nie tylko ważnym surowcem przemysłowym, ale przede wszystkim środkiem spożywczym. Z uwagi na ten fakt produkcja i dostawa wody dla tysięcy ludzi jest zadaniem wymagającym dużej odpowiedzialności. W ciągu kilku ostatnich dziesięcioleci zmieniały się i wciąż zmieniają metody pozyskiwania i uzdatniania wody jak również materiały, z których wytwarza się urządzenia wykorzystywane w procesie produkcji i dostawy wody pitnej. Każdy dostawca wody pragnie, aby dostarczana przez niego woda była smaczna i wolna od wszelkich zanieczyszczeń (chemicznych i bio­lo­gicznych) mogących być zagrożeniem dla zdrowia.

:: Stacja Uzdatniania Wody "Zasole"

Stacja posiada ujęcie wody infiltracyjnej rzeki Soły za pomocą 13 studni kopano-wierconych, o głębokości od 10 do 13 m i miąższości warstwy wodonośnej 5-7 m, w której występują żwiry z otoczkami (utwory czwartorzędowe). Wydajność stacji wynosi: średnio 9 tys. m3/d i maksymalnie 11 tys. m3/d.

Proces uzdatniania wody ogranicza się do filtracji na filtrach pośpiesznych - otwartych oraz dezynfekcji. Od uruchomienia ujęcia w 1963 do 1994 roku do dezynfekcji wody uzdatnionej używano chloru gazowego w dawkach od 0,3 do 0,6 g Cl2/m3, który był dozowany chloratorem C7 z butli o pojemności 50 kg.

Długoletnie badania i obserwacje naukowe prowadzone w USA i Europie wykazały, że chlor gazowy stosowany w technologii uzdatniania wody do picia jest szkodliwy dla zdrowia i środowiska naturalnego. Stwierdzono, że głównym zagrożeniem są trójchlorometany (THM) oraz inne chlorowce organiczne, które powstają w procesach wstępnego lub wtórnego chlorowania wody w większości zakładów wodociągowych. Powyższe odkrycia naukowe spowodowały rozwój innych, alternatywnych technologii i urządzeń do dezynfekcji wody do picia.

W latach 40-tych w USA a w Europie w latach 50-tych rozpoczęto stosowania dwutlenku chloru ClO2 jako alternatywy dla chloru do wstępnego utleniania oraz dezynfekcji wody. Alternatywą dla chloru, stały się również promienie ultrafioletowe wytwarzane w lampach UV jako proces całkowicie fizyczny.

Długoletnie badania i obserwacje naukowe prowadzone w USA i Europie wykazały, że chlor gazowy stosowany w technologii uzdatniania wody do picia jest szkodliwy dla zdrowia i środowiska naturalnego. Stwierdzono, że głównym zagrożeniem są trójchlorometany (THM) oraz inne chlorowce organiczne, które powstają w procesach wstępnego lub wtórnego chlorowania wody w większości zakładów wodociągowych. Powyższe odkrycia naukowe spowodowały rozwój innych, alternatywnych technologii i urządzeń do dezynfekcji wody do picia.

W latach 40-tych w USA a w Europie w latach 50-tych rozpoczęto stosowania dwutlenku chloru ClO2 jako alternatywy dla chloru do wstępnego utleniania oraz dezynfekcji wody. Alternatywą dla chloru stały się również promienie ultrafioletowe wytwarzane w lampach UV jako proces całkowicie fizyczny.

W dniu 12.08.1999 r. w PWiK w Oświęcimiu uruchomiono instalację do dozowania preparatu Clarofos 124 do wody pitnej. Preparat Clarofos 124 zastosowano w celu zabezpieczenia rurociągów magistralnych wody przed nadmiernymi postępami korozji, a w efekcie polepszenia jakości wody pitnej. Po przeprowadzeniu licznych prób testowych przez laboratorium zakładowe, 25.02.2004 r. Zarząd Spółki postanowił zastąpić preparat fosforanowy Clarofos 124 preparatem fosforanowym SeaQuest.

Znajdź nas na FB

Początek strony